آدمهای ساده مثل هم هستند ، زیرا خوشبختی یک رنگ دارد

این بدبختی است که رنگارنگ است.

مرد بودن درد دارد

 همه چیز را فروختم جز آن صندلی که جای تو بود

شاید روزی که برگشتی خسته باشی

دل کندن از اون همه عشقی که به تو داشتم

منو به جایی رسوند که حالا ،

تو چشمای یکی دیگه زل بزنمو بگم:

عاشقمی؟!! خب به درک...!!

خیابان

شعر بلندی‌ست

وقتی من با قدم‌های تو قدم می‌زنم !

نمی دانم دوستش دارم یا نه؟!

با هم قدم میزنیم
با هم میخوابیـم

دلم که میگیرد، آغوشش را بـــاز می کنـــــد
و بر گونه هایم بوسه میزند

اما نمی دانم دوستش دارم یا نه؟!

” تنهاییـــــم را ” . . .

 من بی تو شعر خواهم گفت
تو بی من چه خواهی کرد؟
اصلا یادت هست که نیستم؟

 فکر می کردم که تو همدردی

اما تو هم دردی